Íslenskar bókmenntir

Ísland var öldum saman eitt fátækasta land Evrópu. Kuldi, harðbýli og einangrun settu svip sinn á líf hinna fáu íbúa, einkum á seinni hluta miðalda og fyrri hluta nýaldar. Þéttbýlis-myndun var lítil sem engin og menningin fábreytt. Nema á sviði bókmennta: Þar áttu Íslendingar einstakt sköpunartímabil á 13. og 14. öld, þegar sagnabókmenntir þeirra voru ritaðar, og æ síðan hefur sjálfsmynd þjóðarinnar verið nátengd bókmenntum. Bókmenntirnar höfðu einnig algera sérstöðu í Evrópu hvað varðar samfellu í tungumáli sem lýsir sér í því að enn þann dag í dag geta Íslendingar lesið miðaldabókmenntir sínar vandræðalaust. Á 19. og 20. öld blómstruðu bókmenntirnar að nýju og táknrænt fyrir þá þróun var þegar Halldóri Laxness voru veitt Nóbelsverðlaunin í bókmenntum „fyrir litríkan sagnaskáldskap sinn sem hefur endurnýjað hina miklu íslensku frásagnarlist“ eins og sagði í rökstuðningi sænsku akademíunnar.

Íslenskar bókmenntir verða í brennidepli á bókasýningunni í Frankfurt 2011. Hér á síðunni reynum við að kynna bæði fornbókmenntir og samtímabókmenntir, birtum upplýsingar um höfunda, segjum frá útgáfum, þýðingum, þýðendum og þýðingarstyrkjum, auk þess sem yngsta skáldakynslóðin fær að kynna sig sjálf.

Frekari upplýsingar um íslenska samtímahöfunda, skáldsagnahöfunda, ljóðskáld, barnabókahöfunda og leikskáld má finna á Bókmenntavef Borgarbókasafnsins www.bokmenntir.is. Vefurinn er í gagnagrunnsformi og því hægt að leita að upplýsingum um einstaka höfunda og verk þeirra. Þar má meðal annars lesa nýjar yfirlitsgreinar bókmenntafræðinga um höfunda, persónulega pistla sem höfundar skrifa fyrir vefinn, æviatriði, ritaskrár og brot úr verkum höfunda. Vefurinn er á íslensku og ensku.